Bespreking van Arie Boomsma’s roman: Relishow. (Prometheus Amsterdam, ISBN 987 90 446 18105, 239 pag.)

Interessante debuutroman van onze eigenzinnige televisiepresentator. Op de achterflap lezen we: ‘Barbabas Holee, de eerste evangelist van Nederland met een artiestennaam, deelt de liefde van Jezus bij voorkeur fysiek. Talkshows zien hem graag verschijnen en de voorste kerkbanken worden tijdens zijn diensten over het algemeen gevuld door wild flitsende glamourfotografen. Maar zoals aan de meeste dingen in het leven hangt ook aan populariteit een prijskaartje. En voor een evangelist is de prijs misschien nog wel hoger dan voor de rest van ons’.  Dit wordt helemaal waargemaakt in deze verrassende roman.

Het is lachen geblazen in het eerste deel, later veel minder (maar dat geldt dan vooral voor Barnabas Holee). Het gaat lang goed met hem en in het eerste deel denk je: het gaat te lang te goed met deze man (lang gerekt door Boomsma). Dat moest immers allang fout gaan. Dat doet het ook, maar met een literaire subtiliteit. En dat het eigenlijk al eerder fout begon te gaan, was door de (bijna) trouwe huishoudster Mienke verborgen gehouden.

Barnabas Holee lijdt aan een ernstig gebrek aan zelfkritiek, overschat Gods instemming met zijn eigen handel en wandel en ook overschat hij de capaciteiten van zijn tuinman Gerard. Hij wordt nonchalant en weet al helemaal geen bodem te leggen in de wijze waarop hij Gods liefde naar zijn hand zet. Hij gaat ten onder aan zijn interpretatie van God, die hij zo vrijelijk gekozen heeft. Het einde ontroerde mij.

Met zegt altijd dat het boek zo autobiografisch is met Barnabas Holee als een karikatuur van Boomsma. En dat het een aanklacht is tegen bekrompen denken in het christelijke wereldje. Als dat zo was, zou Boomsma van zijn hoofdpersoon toch wel een positiever beeld geschapen hebben dan dat van een oversekste glamourevangelist ? Ik zie toch veel meer in het boek.

Op Bol.com zag ik een recensie van Biblion, waarin staat dat de hoofdpersoon niet uit de verf komt. Ik ben het daar helemaal niet mee eens. Het zal wel komen omdat Barnabas niet een hoofdpersoon is die gewoon 100% goed is. (In de kern is hij dat wel.) Een hoofdpersoon wordt juist interessanter door die scherpe randjes.

Is dit boek een waarschuwing om God en Jezus niet te vrijelijk naar je eigen hand te willen zetten? Dat wil ik Arie graag bij gelegenheid vragen. (Ook zou ik het wel leuk vinden als hij mijn boek, dat enige raakvlakken heeft met dat van hem, zou willen lezen.)