In nummer 2 van Schrijven Magazine (april/mei 2012) stond een heel leuk artikel van kinderboekenschrijfster/filosoof-met-kinderen Fabien van Kempen, getiteld ‘Schrijven moet! Maar waarom eigenlijk?’, dit in het kader van het thema “Het Heilige Schrijven”.
Ik citeer Fabien van Kempen en zij citeert mij:

Clemens van Brunschot wil gewoon bewijzen dat hij het kan. “Na jaren van afwijzingen wil je laten zien dat jouw schrijven wel degelijk de moeite waard is. Je zoekt een min of meer officiële bevestiging voor het zelfrespect dat je bij al die klappen in je gezicht nog overeind hebt weten te houden.” Publiceren is nu zijn hoogste doel. “Bij mij was het schrijven tot voor kort alleen investering, zonder iets op te leveren. Want mijn redenen om te schrijven hebben allemaal te maken met het gepubliceerd worden.”
Gelukkig gaat dit ook gebeuren, want zijn eerste boek, Uit de duisternis neergedaald, verschijnt in oktober a.s. bij de jonge uitgeverij Zilverspoor.
(…)
Twijfel wordt van een heel ander niveau als je nog in de fase van afwijzingen zit. Hoe lang ga je door? “Ik heb me na elke roman zwaar moeten oppeppen om de volgende te kunnen schrijven,” zegt Clemens van Brunschot. “En dat werd steeds moeilijker. De twijfel die bij je toeslaat als het er door uitgevers wordt ingeramd dat ook je zoveelste roman het niet verdient om uitgegeven te worden.” Zo mogelijk nog vervelender vindt hij als anderen het niet meer kunnen opbrengen om in jouw schrijven te geloven. Al kan dat wel weer helpen om vol te houden, omdat je het nu niet alleen aan jezelf maar ook aan die anderen moet laten zien. “De leercurve om je schrijven op het gewenste niveau te brengen is veel langer dan ik me voorheen realiseerde”, zegt hij, “misschien omdat de mensen te aardig voor je zijn.”

Tot zover het artikel.
Wat ik ook nog als materiaal had aangeleverd, was het volgende:

Met mijn schrijven wil ik een tegenwicht helpen bieden voor de oppervlakkigheid die je zoveel ziet in het moderne leven. Daarom zit er bij mij altijd een min of meer spiritueel thema door de romans geweven. 

Anderhalf jaar geleden, na mijn zevende roman, zat ik erg diep met mijn teleurstelling, wilde de handdoek in de ring gooien, de draad van het ‘gewone’ leven weer oppakken. Ik kwam toen – voor heel iets anders – om de paar weken bij een zeer ervaren NLP trainer, Igor van Kaam. Hij heeft me duidelijk gemaakt dat ik het nog een keer wilde proberen, door me bewust te maken van mijn onderliggende motivaties. Ik ben hem erg dankbaar.

Wat vind je de leukste kant van schrijven?
Het uitgegeven worden, het gelezen worden, het waarmaken van de verwachtingen die ik bij mijn Twitter volgers en anderen gewekt heb. Ik weet daarom dat ik dit boek zelf uitgegeven zou hebben als zich geen uitgever gemeld had. Maar zo is het beter.

Heeft het feit dat je parttime dan wel fulltime schrijver bent invloed op je schrijfplezier?
Het is wel zwaar om een roman af te krijgen naast een fulltime baan. Maar ik heb mezelf geleerd om elk moment te benutten als het nodig is. Zo slaag ik er ook in om me wijs te maken dat ik graag met de trein reis. En een enkele keer ben ik blij met een vertraging. Het fanatieke schrijven naast een baan gaat wel ten koste van andere dingen of andere mensen.

Wat had je achteraf anders willen doen?
Ik heb het vaak gezocht in manuscriptbeoordeling, maar daarvan ben ik teruggekomen. Een manuscriptbeoordeling is nogal persoonlijk; het ligt er maar net aan wie je hebt. Ik had er veel beter aan gedaan om in een vroeg stadium een paar goede workshops te volgen. Ik heb veel te lang gedacht dat ik er bijna was, dat de opmerkingen op de ene roman me voldoende hadden geslepen om van de volgende een succes te maken. Maar je gereedschap wordt maar langzaam beter met manuscriptbeoordeling. En op een gegeven moment is dan het ongeduld zo groot dat een workshop of cursus haast geen optie meer is. Dus je kunt daar beter heel vroeg aan beginnen, al heb je dan misschien nog geen idee hoeveel vaardigheid je tekort komt.